Friday, December 25, 2009

இறைவன் வாழும் நகரம்

உபநிஷதம் உடம்பை ஆன்மாவின் கருவியாகக் கூறுகிறது. உடம்பை எப்படிப் பேண வேண்டும் என்பதற்கு மந்திரங்கள் வழி காட்டுகின்றன. உடம்பை ஒரு போதும் வெறுக்கவோ, ஒரு தடையாகவோ கருதக் கூடாது. ஆன்மாவை உணர்வதற்காக இறைவன் நமக்குக் கொடுத்துள்ள கருவியே உடம்பு என்ற எண்ணம் வேண்டும்.

இந்த உடம்பு பதினோரு வாசல்களை உடைய ஒரு நகரம் (புரம்) என்று கூறப்படுகிறது. இரண்டு கண்கள், இரண்டு காதுகள், இரண்டு நாசித் துவாரங்கள், வாய், தொப்புள், குறி, குதம் மற்றும் பிரம்மரந்திரம் (பிரம்மரந்திரம் என்பது உச்சந் தலையிலுள்ள உள்ள ஒரு நுண்ணிய துவாரம். சாதாரண கண்களுக்குப் புலப்படாதது. யோகிகள் மரண வேளையில் இதன் வழியாகத் தங்கள் பிராணனை(உயிரை) விடுவார்கள் என்று கூறப்படுகிறது) கியவை பதினோரு வாசல்கள்.

உடம்பை ஒரு நகரமாகக் கூறுவது எண்ணிப்பார்க்கத் தக்கது. ஒரு நகரத்தில் நடைபெறுகின்ற அத்தனை செயல்பாடுகளும் உடம்பில் நிகழ்வதை இன்றைய உடலியல் துணையால் நாம் நன்றாக அறிய முடியும். சமுதாய வாழ்க்கை, கல்வி, கோயில், போக்குவரத்து, நதிகள், உணவு உற்பத்தி, சுத்திகரிப்பு, கழிவை வெளியேற்றுதல், காவல் என்று ஒன்றுவிடாமல் எல்லா துறைகளும் உடம்பினுள் உள்ளன. நமது முனிவர்கள் விஞ்ஞானத்தின் துணையின்றி அன்றே இதனை உணர்ந்து கூறியிருப்பது வியக்கத்தக்கது. சாந்தோக்ய உபநிஷதம் உடம்பை வெறும் நகரம் என்று கூறாமல் 'இறைவன் வாழும் நகரம்' (ப்ரஹ்ம புரம்) என்று கூறுகிறது.

-கட உபநிஷதம்(மரணத்திற்குப் பின்னால்), சுவாமி சுதோஷானந்தர், ஸ்ரீ ராமகிருஷ்ண மடம் பதிப்பு

No comments:

முந்தைய பதிவுகள்

Followers