Friday, September 30, 2005

ஞான வாசல்

ஆசை--

அது முதலில் உள்ளத்தைக் கெடுக்கிறது; பிறகு உடலைக் கெடுக்கிறது.

அடிதடி, கொலை, குத்துப்பலி, வெட்டுப்பலிக்கும் அதுவே காரணமாகிறது.

மனிதக் குதிரையின் லகான் மனத்தின் கையில் இருக்கிறது. மனக்குதிரையின் லகான் ஆசையின் கையில் இருக்கிறது.
கோயிலுக்குப் போகிறவனும் ஒரு கோரிக்கைக்காகவே போகிறான்.

அம்பர சிதம்பர என்று பம்பரமாக உருள்பவனும் ஆசையை நிறைவேற்றிக் கொள்ளவே உருள்கிறான்.
பிறந்த பிள்ளை பாலுக்கு அழுகிறது; வளரும் போது படிப்புக்கு அழுகிறது.

பருவம் வந்ததும் திருமணத்துக்கு அழுகிறது; பிள்ளை பிறந்ததும் காப்பாற்ற அழுகிறது.

பிள்ளைக்குத் திருமணம் செய்துவிட்டால் போதும் என்று நினைக்கிறது; திருமணம் முடிந்ததும் அதற்கொரு பிள்ளை பிறந்து பார்க்க ஆசைப்படுகிறது.

பிறகு பேரன் பேத்திக்குத் திருமணம் முடியும்வரை உயிரோடு இருக்க மாட்டோமா என்று ஏங்குகிறது.
ஒரு ரஷ்யக் கதை உண்டு.

வளமான நஞ்சை நிலத்தை ஒரு மன்னன் சுட்டிக் காட்டி, 'இந்த நிலத்தில் ஒருவன் எவ்வளவு தூரம் ஓடிச் சுற்றி வருகிறானோ அவ்வளவு நிலம் அவனுக்கே' என்று அறிவித்தான். ஒரு மனிதன் ஓடத் துவங்கினான். ஓட ஓட இன்னும் நிலம் வருமே என்று தோன்றிற்றாம். ஓடினான், ஓடினான், ஓயாமல் ஓடினான். கடைசியில் மாரடைத்து கீழே விழுந்து செத்தான்.

ஷ்ய ஆசிரியன் கதையை முடிக்கும் போது, "இனி அவனுக்கு அவ்வளவு நிலம் தேவை இல்லை; ஆறடி நிலம் போதும்" என்று முடிக்கிறான்.

முழு ஆசையும் நிறைவேறி விட்டதாக நிம்மதியாகச் செத்தவர்கள் யார்?

'வேண்டும், வேண்டும்' என்று அலைபவர்களே வீட்டையும், வீதியையும் பரபரப்பாக்குகிறார்கள்!

ஆசை என்று ஒன்று ஏற்பட்டு விட்டால், அது முழுமையும் நிறைவேறியதாக வரலாறே கிடையாது.
ஆகவேதான், "ஆசையைத் துறந்தால் மட்டுமே நிம்மதி" என்று பெரியவர்கள் போதித்தார்கள்.

"காதற்ற ஊசியும் வாராது காண் கடை வழிக்கே" என்றார் பட்டினத்தார்.

கூடும் விறகூடு இந்த வெறும் கூடு விழுந்து விட்டால், கோவணமும் கூட வாராது.

போதும் என நினைப்பவர்கள் எத்தனை பேர்?!

-ஆதிசங்கரரின் பஜகோவிந்தம், கவியரசு கண்ணதாசன், கண்ணதாசன் பதிப்பகம்.

No comments:

முந்தைய பதிவுகள்

Followers